Ջուրը մեր համընդհանուր եւ ամենամեծ հարստությունն է: Ջրի յուրաքանչյուր կաթիլը թանկ է մեզ համար: Ուստի, բնապահպանության ոլորտի սրտացավ մասնագետների կարծիքով, Սեւանա լճից էներգետիկ նպատակներով ջրի բացթողումն ուղղակի անթույլատրելի է: Ըստ նրանց, այդ նպատակով ջուրը կարելի է բաց թողնել միայն այն դեպքում, երբ այդ գծի հիդրոէլեկտրակայանները լինեն տեխնիկապես նորմալ աշխատանքային վիճակում, որպեսզի դուրս գնացած ջուրն ինչ-որ օգուտ բերի:
Երբ տարին սակավաջուր էՙ տուժում է գյուղատնտեսությունը: Բնության պատկերն էլ օրեցօր փոխվում է. նախկինում, երբ բարձրանում էինք լեռները, ամեն քարի տակից աղբյուր էր հորդում: Հիմա, լճի մակարդակի իջնելու հետեւանքով, այդ աղբյուրները չորանում են: Նման պայմաններում անասնապահություն չենք կարող զարգացնել, արտերն առանց ջրելու բերք չեն տա: Նման իրադրությունում աշխատատեղեր չկան, իսկ գյուղատնտեսությունն էլ դառնում է անեկամտաբեր: Առանց այդ էլ Գեղարքունիքի մարզում արտագաղթը մեծ չափերի է հասնում, պատճառները պարզ են, ելք է հարկավոր: Պետական մոտեցում է պետք: Չստացվի այնպես, որ մի օր էլ ամայանան լիճն ու շրջակա բնակավայրերը:
Սեւանա լճի պահպանությունը, ջրի խնայողությունն ու ճիշտ տնտեսվարումը միայն պետական կառույցների խնդիրները չեն: Միասին, մեր հնարավորությունների սահմանում, պետք է աշխատենք փոխել իրավիճակը: Դա համընդհանուր խնդիր է:
ՆԵԼԼԻ ՍԱՀԱԿՅԱՆ